Parents can fail you...
And they can sabotage you. My ADHD is not the big challenge I face. It's the constant toxicity I grew up with and copied and learnt to be normal. Instead of support, I got self-blame Instead of responsibility, I got guilt reversal Instead of apologies, I got excuses Instead of respect, I got disregard Somehow my mom managed to undermine ANY attempt of mine to develop a sense of purpose and self respect and standing up for myself and others, she taught me to shut down and freeze. I wasn't allowed to act. I had to be blamed for being too embarrassing. Other people's needs were way bigger than mine. My worries are not worth to worry about. I was just too lazy and weird and loud. I was never good enough... My childhood depressions just a phase and to get attention... No. My ADHD would be a breeze to handle... If I only could accept that I am allowed to be. And allowed to grow Now I have to unlearn all that and learn all that. Yes parents can fail you. And they never learn to take their responsibility. But It's not YOU that is their fault. It is THEIR fault failing you. ♥️ One day I will know this for real
Po pierwsze, w pełni popieram twoje prawo do odczuwania tego, co czujesz, i jest to prawdopodobnie bardzo ważne dla twojego powrotu do zdrowia. Jednakże, ponieważ ADHD jest bardzo dziedziczne, być może traktowali cię tak, jak sami byli traktowani. Może przez pokolenia. To mogło być wszystko, co znali. Dla siebie i wiedząc, że pochodzisz od nich niezależnie od wszystkiego, kiedy tylko poczujesz, że jest to dla ciebie możliwe, rozważ przebaczenie. To nie oznacza akceptacji, że to, co zrobili, było słuszne, ponieważ nie było. Może to oznaczać akceptację, że robili, co mogli, mimo swoich wad. Najważniejsze jest to, że przebaczenie jest bardziej dla ciebie niż dla nich. Może ono w końcu uwolnić cię od tych starych więzów. Czuję twój ból przez twoje pisanie i modlę się o uzdrowienie. Jesteś dobry i jesteś kochany. Mam nadzieję, że uda ci się przerwać ten cykl.