Czy czujesz się lepiej po zdiagnozowaniu u ciebie ADHD?

Mam teraz diagnozę, więc wiem, co się dzieje.

Zdiagnozowano to u mnie 15 lat temu, całkowicie odsunęłam to na bok po tym, jak lek poszedł źle. Od około roku to mnie dopadło i przytłoczyło. Od narodzin mojej córki 2,5 roku temu, prawie wszystko z terapii oczywiście już nie działa. Bo teraz jestem odpowiedzialna także za inną osobę, a nie tylko za siebie. Wiedza, dlaczego jestem taka, jaka jestem – to jest obecnie moja podstawa do budowania więzi i relacji z moim dzieckiem. Wiedza, kim się jest, jest ważna, aby wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Dzięki lekom wiele rzeczy zmieniło się na lepsze.

Odpowiedział na tak wiele pytań i wyjaśnił tak wiele rzeczy, z którymi zmagałem się przez całe życie! Teraz wiem, co się dzieje i mogę przestać obwiniać siebie, a zacząć rozwiązywać problemy!

Tak i Nie. Pomogło to rozwiązać wiele tajemnic i to było dobre uczucie, ale nadal zmagam się z podstawami życia. Powoli pracuję nad budowaniem potrzebnego wsparcia, więc ogólnie cieszę się, że wiem, co się dzieje, abym mógł sobie z tym skutecznie poradzić.

Musiałem mieć 4 lata, kiedy powiedziano mi, że jestem TSA + ADHD + HPI. Przyznaję, że nie rozumiałem i nic to dla mnie nie zmieniło. Nie widziałem różnicy, wiesz...

Jestem 50-letnią kobietą. Zdiagnozowano mnie dopiero w zeszłym roku. Silnie podejrzewałam, że mam ADHD, odkąd skończyłam 23 lata, ale ponieważ wszystkie badania były prowadzone na chłopcach, zawsze mówiono, że nie spełniam kryteriów. Świadomość, że przez cały ten czas miałam rację i że istnieje tyle narzędzi, które pomagają mi radzić sobie i wyjaśniać, jaka jestem, pomaga, ale nie rozwiązuje wszystkiego.